Een routine van chaos

Foto: 

"Acht maart is Internationale Vrouwendag…"

Deze woorden kwamen van het bureau rechtover me afgelopen dinsdag, toen ik net even dacht dat ons zoontje zijn groentepapje nu al binnen zal hebben in de kribbe.

Mijn collega Britt plant marketinggewijs een social-media-posting in onze content kalender, nu dus voor Internationale Vrouwendag. Dergelijke in het leven geroepen dagen passeren vaak aan mijn aandacht. In deze Googelde* ik toch even en maak jullie graag dit Wikipedia-stukje rijker:

Internationale Vrouwendag staat elk jaar op 8 maart in het teken van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld, meestal aan de hand van een specifiek thema. Internationale Vrouwendag is in de twintigste eeuw ontstaan doordat vrouwen opkwamen voor hun rechten, onder andere op het gebied van arbeid en kiesrecht.

De gekende gespierde dame die “We can do it” uitroept, maakte nog meer persoonlijke relevantie los en ik blikte terug op mijn Blogpost “Mijn terugkeerdag”. Het was al eens in me opgekomen om nog een vervolg te schrijven op dit artikel (want misschien zouden er toch maar enkelen geïnteresseerd zijn hoe die terugkeer dan effectief was en verder verloopt). In mijn privé krijg ik nu uiteraard vaak de vraag: “En, hoe is de combinatie werk en gezinnetje?”

Een routine van chaos 

Mijn antwoord blijft: “Dubbel, hé.” En het tegenantwoord is vaak: “Het went, jullie vinden een routine.”.

Het is dubbel. Dat is het. Zonder daarbij een positief of negatief gevoel te willen opwekken.

Voorheen zei ik altijd “werk-thuis-interferentie heb ik geen problemen mee”: een telefoontje na de werkuren, toch al even nadenken over het klantenbezoek van daags nadien, nieuwe ideeën oppikken en al brainstormend rondlopen in het weekend, … Mijn woon-werkverkeer was ook steeds de grijze zone: ’s morgens zachtjes overgaan van “ik moet nog de was insteken” naar “welke kandidaat zie ik straks” en ’s avonds “waar en hoe kan ik nog op zoek gaan naar de persoon die onze klant zoekt” naar “hebben we al eten in huis of moet ik nog om boodschappen”. Maar woon-werkverkeer werd kribbe-werkverkeer en waar ik vroeger nog ’s avonds tot concrete actieplannen kwam of nog naslagwerk kon doen, wordt dit nu abrupt verbroken door de glimlach van een (al) 5-maander.

En dat brengt me na een autorit weer helemaal in mijn mama-rol, die heel belangrijk is voor mij. In deze fase van mijn leven kent dit de hoogste prioriteit, dat geef ik toe.

Dit echte moedergevoel probeer ik te compenseren door wanneer ik op het werk ben, net zoals voorheen, te streven naar kwaliteitsvolle dienstverlening. En ik bedoel dit niet zo hol als het klinkt. Het hoort bij mijn persoonlijkheid, liever kwaliteit dan de dingen vluchtig aanpakken. De eerste weken was dit een echte evenwichtsoefening, zeker met het opnemen van ouderschapsverlof in een 1/5-stelsel op woensdag. “Behoud je kwaliteit” is nu mijn dagelijkse mantra op het werk en mits planning en organisatie weet ik toch nog werkmomentjes te infiltreren in de avondspits van een gezin.

Ik kan zeggen, we hebben een routine gevonden. Een routine van chaos.

En ik laat me ook vertellen dat dit de komende jaren zo zal zijn…Geen zucht, maar mijmerend, genietend dat het ritme van dit kind zo’n verrijking is van je persoonlijke ontplooiing.

 

*Ja, nogmaals zocht ik het werkwoord Googelen, en dus niet Googlen op

 

Deze blog werd geschreven door Abigail Van den Broecke, Recruitment Consultant bij Introduce en mama van 5-maander Teije. Ze publiceerde het origineel Linked In artikel op dinsdag 7 maart omdat ze, ironisch genoeg, op woensdag 8 maart een dagje ouderschapsverlof neemt. Lees haar originele blogpost op https://www.linkedin.com/pulse/8-maart-internationale-vrouwendag-abigail....